Op naar Broken Hill en onze caravan.
Reismee week 2 Australië.
Eindelijk kunnen wij aan onze eindeloze en mooie rond reis gaan beginnen.
Zoals vermeld, reden wij vorige week vrijdag al in onze auto die we kochten in Fyshwick, de plaats waar ik als jongeling vroeger werkte. De reden voor deze aanschaf is simpel, onze Holden EK Ute uit 1961 was nog niet geschikt/klaar voor onze vermoedelijke lange en zware ( voor de auto ) trip en wij wilde géén enkel risico nemen om ergens in de out-back met pech te staan, dus op zoek naar een vervoersmiddel wat betaalbaar, sterk, ruim, robuust en betaalbaar was. Dat werd daarom de Holden Rodeo LT 3,2 ltr. uit 2001 met slechts 153000km op de teller met 12 maanden garantie en RWC voor 12 maanden.
Na lang zoeken en veel rijden in en ruime omgeving rond Sydney naar een caravan zijn we op zondag vertrokken naar het uiterste puntje van NSW, het begin van de out-back, de sticks, de never never, de bush, waar een redelijk geprijsde caravan stond in het droge gebied van Broken Hill. ( 1500km van Sydney) Via familie en kennissen die voor ons zijn wezen kijken (en een video stuurde) wisten wij of die bij onze wensen paste. Na twee dagen stevig doorrijden waren wij in het begin van middag bij de dealer “Jeb”, een fantastische kerel die veel over heeft voor zijn klanten en weet wat het woord service betekend.
Zelfs toen gisteren middag na de testrit de elektrische remmen niet naar behoren werkte werd er direct een monteur geregeld voor vanochtend. Die alles ging doormeten vanaf de auto de stekkers tot aan de caravan. Toen bleek dat het een draad in de remleiding van de caravan was werd ook dit in orde gemaakt zonder kosten voor ons. Vlak voor ons vertrek kregen wij een mooie hoes over ons reserve (spiksplinternieuw) wiel en band.
Vandaag en gisteren veel dingen moeten aanschaffen en de was gedaan met als resultaat dat wij klaar zijn om donderdag ochtend richting het noorden te gaan rijden naar Brisbane en omgeving waar Jos en Laz op wachten om een stukje mee te reizen.
Daar over later meer.
Voor nu , cheers mate’s!!!
Onze trip in Australie is begonnen. Our trip Down Under has started.
Eindelijk in de out-back.
Nadat we op 4 mei zijn aangekomen in Sydney zijn wij eerst bij Tony en Ucki geweest die ons erg veel geholpen hebben om een auto en caravan te zoeken. Wat gelukt want we hebben een Holden Rodeo LX 3,2 ltr 2x4 Ute Dual Cab met kunststof huif met power automaat gekocht in Fyshwick , bij Canberra, en hebben daar nog dingen geregeld. Waarna via John en Annie en Peter in Canberra vanochtend vroeg zijn vertrokken naar Broken Hill om de caravan die we via Ucki hebben gevonden op te halen, een rit van 1200km. Voor vannacht (zondagnacht) zijn we gestopt in een out-back plaatsje Balranald. Dit hebben we bereikt door vandaag ruim 650km dwars door een slecht weer gebied te rijden waarin we een harde en vlagerige wind met slag en mot regens hadden die van links kwamen en wij de zon van rechts op ons zagen schijnen, een heel apart gezicht. Uiteindelijk waren we vlak voor Balranald er doorheen en hopen dat het nu droog blijft.
Het is hier nu winter in dit deel van het land en het is zelfs aan de rand van de out-back erg wisselvallig en soms erg koud en nat.
Daarom is ons plan om zodra we caravan en al het papierwerk binnen NSW rond en klaar hebben richting Toowoomba in Queensland te gaan rijden , wat ook weer 1500 km is dus een aantal dagen in beslag zal nemen.
Hiervan verschijnt het verslag en foto’s in de loop van de komende week.
Cheer, thedownunders.
We hit the edge off the out-back.
After we got to Sydney on the 4th off May and got received a lot off help from Tony and Ucky Dean looking for a car and caravan to do our trip with.
All worked out quit well because on Friday we picked up a Holden Rodeo LX 3,2 ltr dual cab Ute, with canopy, at Fyshwick and now ( Sunday) we are on the road towards Broken Hill to pick up a caravan there.
In the mean time we had to do a lot of things to be prepared for our trip and also visited John and Annie and Peter during our short time in Canberra.
At this moment we are in a motel in Balranald 450km short of Broken Hill and to get there we went across a bad weather system today with heavy winds drizzle and rain on one side (at the left of us) and sunshine (on the right) and we got stuck in the middle of it. Short of Balranald the weather cleared and we hope it stays that way for us tomorrow.
From here on we drive on to Broken Hill and if this unstable weather stays on we might move straight on towards Toowoomba in the coming week and go for the sunshine in Queensland.
That my friends we let you know in the coming week.
Cheers , thedownunders.
Christchurch anno 2015
Zondagavond 03-05-2015
Christchurch. Anno 2015
Laat ik vooraf stellen dat ik eigenlijk niet van plan was voor ons vertrek naar Australië op 04-05-2015 nog een stukje te plaatsen, toch ga ik dit nu wel even doen.
Waarom?
Om de indruk van de stad die twee maal binnen een paar maanden werd getroffen door zware aardbevingen met alle gevolgen van dien, te beschrijven.
Christchurch, is in september 2010 en in februari 2011 getroffen met schokken van 7.+ en 6.+ en niet één maal maar de eerste keer zelfs uren aan één stuk, gelukkig midden in de nacht waardoor het centrum waar de beving het hevigst was bijna leeg was.
Bij ons is zoiets een paar dagen op het nieuws en daarna gaan we verder met ons leven en denken wij er niet meer aan.
Tot …. Dat je hier komt en door de stad loopt, van ons hotel is het minder dan 2 minuten naar de eerste gebouwen van het (toenmalige) centrum, na die paar minuten is het op sommige plaatsen ineens leeg of ligt er een berg puin van tientallen meter hoog, of staat er een meters hoge schutting. Ook staan er gebouwen waar geen ramen meer in zitten alles dichtgetimmerd. Verderop oude gebouwen uit begin 1900 met lichte schade en daarnaast gebouwen van half 1900 of later zwaar en onherstelbaar beschadigt. Op enkele plekken alleen nog een voorgevel gestut met zeecontainers, de oudste kathedraal ( een echt monument ) voor de helft ingestort en de rest gestut met zware ijzeren balken en frames.
Hier lopen is ook erg vreemd want de drukte die hoort bij een centrum is er niet het is angstvallig stil, de stoepen en straten zijn gescheurd of geweest en scheuren gevuld, of liggen ineens hoger dan de rest, of er vallen spontaan gaten in het wegdek/stoep, sinkholes.
Als je hier loopt, voel je de angst, voel je het verdriet, voel je de pijn en voel je met de bevolking mee!!!
Als je met de bewoners praat krijg je een andere indruk, ze zijn erg sterk, samenhorig en bereid om te knokken om de stad weer op te bouwen, vechtlustig en strijdbaar ja zelfs optimistisch. Of het nu iemand in een winkel of hotel is, of het een buschauffeur is of een trambestuurder jong of oud man of vrouw, ze zeggen er is veel te doen maar over twee jaar herken je deze stad niet meer, we repareren, restaureren, breken af en herbouwen met de zelfde materialen of we breken af en zetten iets nieuws neer, Christchurch komt terug. Wij hebben veel mensen gesproken en we hebben veel geluisterd en wij begrijpen hen nu en hebben erg veel bewondering voor hen ontwikkeld. Men zegt “dit is onze stad”.
In één van de andere stukjes schreef ik over het groeien van de Alpen in NZ, dat is de keerzijde van het schuiven van de continentale platen, dat is de reden van de aardbevingen die hier plaats vinden dat is waar men hier mee leeft men begrijpt men accepteert als een deel van hun leven. Daarom zijn ze in het midden van de lege kale ruimte in het midden van het centrum een container winkelcentrum gaan opbouwen 2,5 jaar geleden zodra al het instortings gevaar onder controle was, en dat is een succes, men wil het laten blijven bestaan als vaste herinnering aan de schokken.
Voor ons had deze reis een paar doelen, samen dingen doen, grenzen verleggen, angsten overwinnen, andere culturen opsnuiven en mensen leren kennen, niet altijd alléén het mooie opzoeken maar ook naar de andere kant durven kijken. Van de afgelopen weken is“ DIT ONZE RIJKSTE ERVARING”geworden die wij niet hadden willen missen.
Als het kan komen wij hier ooit terug uit respect voor de strijdbare bevolking die niet klaagt maar aanpakt, wat een voorbeeld.
Ik zal proberen zo snel mogelijk de bijbehorende foto’s toe te voegen.
Groet “thedownunders” vanuit Christchurch.
De laatste dagen.
Reismee,
Donderdag 30 april 2015 tot zondag 3 mei 2015.
Wij zijn vandaag na een lange rit uit het midden gebergte de NZ Alpen aangekomen in Christchurch. Dit is twee dagen eerder dan de uiterste datum die in de planning stond maar de koude is op dit moment zodanig dat we besloten hebben om de warmte en comfort van het reeds eerder geboekte hotel twee nachten eerder op te zoeken. Overdag is de zon sterk genoeg om soms , net als op woensdag naar de 20 graden uit de wind te stuwen, maar vaak blijft het dicht in de buurt van de 10 graden en in de nacht richting het 0 punt. Er heerst op dit moment een koude golf die de winter vroeg heeft doen starten vergelijkbaar met 1992 want normaal begint de winter hier eind mei begin juni.
Er zijn nu 7 weken voorbij en we hebben erg veel genoten van wat we hebben gezien en gedaan en vooral meegemaakt, werkelijk een voorrecht.
Vrijdag zal een opruim en schoonmaak dag worden (dit i.v.m. de strenge eisen bij binnenkomst in Australië en wij zijn op plaatsen geweest waarvan men in Australië geen aarde, bacteriën of iets degelijks wil hebben) en dan de auto inleveren.
Wij hebben met ons drieën meer dan 5000km afgelegd en veel km waren niet over asfalt wegen en zeker niet vlak. Buiten 1 knipperlicht heeft de Spaceship zich weer bewezen betrouwbaar te zijn.
Zaterdag en Zondag worden toeristen dagen in Christchurch zelf waarbij we zeker de aardbeving gebieden zullen bezoeken en we hoorden zelfs vandaag dat men de afgelopen weken er zelfs nog een paar hebben gehad tot 6 op de schaal en eigenlijk zonder veel schade, en niemand schijtn te klagen erover, moet je in Groningen mee aankomen.
Wij hebben bijna alles wat we op onze lijst hadden staan gezien en gedaan, dat wat we nog niet hebben gezien kan gelukkig hier nog en gaan we zeker proberen te volbrengen.
De foto’s die hierbij horen zullen we van voldoende commentaar voorzien om het plaatje compleet te maken.
Vermoedelijk zal dit pas zondagavond worden.
Maandag vliegen we naar Sydney waar deel 3 van onze reis zal gaan beginnen en er nu al een paar uitdagingen liggen te wachten op ons om aan te pakken, daar meer over in de nieuwe week.
Voorlopig dank voor het volgen van onze Blog en alle leuke opmerkingen gedurende de Nieuw Zeeland ervaring.
Groetjes van de gelukkige en redelijk vermoeide, Thedownunders, Els en Ben.
En dan zeggen dat ik een gek plan heb????
Waarom deze titel?
dit keer géén verhaal van ons over wat wij gezien en gedaan hebben of waar we nu weer zijn aanbeland niet dat we niets gedaan of beleeft hebben, juist wel, maardat komt later wel.
Staan we op een camping in Oamaru op het zuidereiland en hebben wij een ,cabin, een soort basis huisje gehuurd i.pl.v. een standplaats voor ons Spaceship omdat het voor het eerst al heel lang achter elkaar regent en het onder de 10 graden is gezakt buiten en men een nog koudere nacht heeft voorspelt, komt er ineens met een hoop kabaal een vrij oude auto het terein op rijden. Onder begeleiding van een van de dames van het kantoor met de woorden "a crazy old German lady", wordt de auto naast die van ons geplaatst. Er stapt een klein oud ( niet nader te bepalen op dit moment) kittig vrouwtje uit die geen gedag zegt maar direct roept in Engels met een zwaar Duits accent "who knows how the heating works"en kijkt gelijktijdig naar mij. Dus ik huppel haar hutje binnen schakel de verwarming aan ( waar zij gezien haar lengte toch niet bij zou kunnen) en loop weer naar buiten. Zonder wat te zeggen gooit ze eenberg tassen en kleding naar binnen en roept "ik moet verder want ik wil naar de pinguins toe" stapt in de auto en rijdt met bijna gillende banden en brullende motor weg van de camping. Dit terwijl de dame van de receptie haar hoofd staat te schudden want je mag alleen stapvoets rijden hier. Wederom zegt ze "crazy old lady".
Later die avond horen wij het geronk van de oude motor , ik gok op een V8,weer de camping op komen en naast ons parkeren deze keer wat rustiger dan de vorige maal.
Als ik de volgende ochtend om 700uur wakker wordt is de regen weg en schijnt de zon volop en doet hij zijn best om de laatste wolken weg te branden en de temperatuur weer op een redelijk aangenaam niveau te zetten voor vandaag. Op weg naar de wc , ik loop in mijn Jansen en Tilanus, kijk ik met bewondering naar de auto van onze oude dame naast ons. Het is en Hudson uit 1930 met inderdaad een V8 in lijn en zo te zien redelijk goede staat met... op zowel de linker als de rechter deuren een deel van de wereld kaart geschilderd met stippelijnen vanaf Berlijn naar Rusland China Amerika, Mexico, Australié en Nieuw Zeeland. alles is nog rustig op de camping en ook naast ons dus eerst maar even douchen en aankleden ontbijten en dan ga ik straks wel proberen contact te leggen. Wij hebben geen haast want we blijven hier nog een dag en nacht zodat wij ook de pinguins kunnen gaan zien , zonder regen. Rond tienen komt de oude dame naar buiten en gaat ze haar auto weer inruimen en vraagt mij netjes of ik de verwarming uit wil zetten voor haar, dit is dus het moment en ik sla toe met de vraag "hoe het zit met die kaart op haar auto.
Van af dit moment verloopt er een leuk gesprek van bijna een half uur waarvan de inhoud hieronder kort weergeven.
Haar naam is Heidi Hetzer uit Berlijn en schrik niet ze is pas 77 jaar en heeft 10 maanden gelden deze auto in Munchen gekocht om een wereld reis mee te gaan maken. Is vertrokken vanaf Berlijn richting Rusland in juli 2014 en is nu via diverse landen en zeeschepen uiteindelijk in Nieuw Zeeland om rond te toeren.Heeft behouden 1 keer pech wat haardaardoor visa problemen bezorgde en haar twee maanden ophield constant door gereden van camping naar camping van land naar land. Uiteindelijk hoopt ze injuni/juli 2016 haar thuis havenin Berlijn weer te bereiken waarze dan haar 78 verjaadag wil vieren en wij zijn dan ook uitgenodigd. Voor diegene die meer willen weten je kan haar via google opzoeken en volgen ( heb ik nog niet kunnen proberen ) onder "Heidi around the world".
En dan denken sommige mensen dat ik een gek plan heb om met een 1961 Holden EK ute een rondje Australië te doen met mijn 64 jaar!!! Laat me niet lachen , wat zij doet dat is het uiterste opzoeken, gezien de leeftijd van de auto en gezien haar leeftijd.
Ik zal zo proberen wat foto's te plaatsen, als dit nu niet lukt wordt dat pas weer over twee dagen. ( soms lukt het niet met het internet hier ) maar het verhaal wilde ik graag met jullie delen.
Groetjes Ben 1 van thedownunders.
Dunedin en omgeving.
Reismee
Zaterdag 25 april.
Wij zijn nu voor drie nachten in de Universiteitsstad Dunedin aangekomen, vanaf vrijdagavond.
Na onze (in)spannende trip de afgelopen dagen met vele wandelingen en bijbehorende klimmen om de natuur op zijn mooist te zien, is Dunedin een stad. Bijna net zo’n stad als elke stad langs de kust hier, gebouwd op bergen en heuvels uitlopend naar de boulevard aan het strand of stranden. Een centrum wat is ontstaan in de koloniale tijd van Engeland wat zeer duidelijk terug komt in de architectuur van de stad met bouwwerken die wederom terug gaan tot eind 1800 en begin 1900 waardoor je ook hier weer stukjes Art-Deco ziet verschijnen tijdens het wandelen en rijden.
De heuvels en de bergen zijn bezaaid met huizen die kenmerkend zijn voor Nieuw Zeeland en Australië, brick fineer, of te wel hout en steen ( i.v.m. de aardbevingen ) met veelal een stalen golfplaten dak.
Buiten dat wij de stad willen bekijken hebben we de eerste dag al afgesproken met de dochter van mijn neef Chris en zijn vrouw Marcia uit Te Pohou van het Noorder eiland.
Volgens de dingen die we kunnen en zullen gaan doen, wordt het weer wandelen en klimmen en klauteren maar zullen zeker een dag rust nemen om de was en zo te doen.
Zaterdag is het Anzac day, en nu zelfs 100 jaar, waarbij alle gesneuvelden van alle oorlogen en conflicten waarin NZ is betrokken was, worden herdacht en dat wordt hier grootser herdacht dan dat wij dit doen op 4 mei in Nederland. Wij zullen zeker ons eerbetoon tonen door het dragen van een klaproos ( poppy ) en als je dat dus ziet op de foto’s weet je waarom.
Deze keer laat ik het hierbij en zullen de teksten bij de foto’s het moeten doen.
Bye, bye, bloggers en volgers.
Het pareltje.
Reismee.
Pareltje!
Omdat we te ver weg zaten, van de tot nu toe twee gebruikte campings-ketens waar we lid van zijn, zijn we op internet gaan zoeken en zijn we terecht gekomen bij het plaatsje Owaka bij de kust.
Onderweg er naar toe zijn we op diverse plaatsen gestopt om iets te gaan doen of bekijken.
Eén er van was een strand waar men zeeleeuwen aan kon treffen die daar in de zon zouden liggen uit te rusten. Er naar toe rijdend hadden we afwisselend een warme zon of zware koude zee mist terwijl we reden over de “Heritage road” langs de kust.
Aangekomen op de bewuste plek, was het weer mistig en koud dus onze verwachting lag erg laag, groot was onze verbazing dat er twee mannetjes aan vechten waren op het strand, voor 1 vrouwtje die nog half in de branding lag. Wij via de duinen naar beneden om foto’s te maken maar gezien het geweld durfde niemand dicht bij te komen maar toch mooie plaatjes op afstand geschoten. Kort nadat we weer de weg naar boven in de duinen hadden genomen hoorde we veel geschreeuw en kabaal, er bleek een stevige stier tussen de weg en de parkeerplaats te hobbelen en hij was niet gediend van een groep jongeren die daar herrie maakte. Heb Els daarom door de duinen omgeleid zodat we voorbij deze stier uitkwamen op de gravel weg. Gelukkig vertrokken de jongeren met hun schoolbus en keerde de rust snel terug. Hierdoor kalmeerde de stier en gaf hij ons de kans om mooie foto’s te maken tot op een 5 meter afstand toe.
Wij blij op weg naar onze onbekende camping die er erg leuk uitzag op internet.
Tussen 16.00 en 17.00 bereikte wij Owaka en toen op zoek naar de camping, na een stukje rijden gaf de navigatie niets meer aan en kwamen we bij een splitsing een betonnen 1 baans bruggetje over of links langs de rivier, ik koos links. Na een 10km bleek dit niet goed dus draaien op een zeer smalle weg en daarna de brug over. Na een paar honderd meter hield de weg op en werd het gravel en blubber, na 3 of 4 km eindelijk een bordje met het voor ons herkenbare teken ”camping’.
Bij het kantoor werden begroet door een zeer aardige oude vrouw en die nam alle tijd om ons alles over deze camping uit te leggen, een andere oude vrouw nam Els mee naar een fantastisch plekje waar we mochten staan op een plateau aan de rand van het strand en de rivier met de vermelding dat we zeeleeuwen op hun strand konden gaan bekijken. Het werd al scheering dus dat was iets voor de volgende dag.
Wij eten maken en nog wat kletsen met een andere gast “Kathy uit UK” en toen we weer buiten kwamen om 20.30 uur was het pikkedonker en aangezien we onze zaklamp nog in de auto hadden zou het onmogelijk worden om de weg naar de auto te vinden. Gelukkig bood Kathy hulp met haar lamp zodat we bij de auto konden komen voor onze zaklamp.
Na een super nachtrust, met het geluid van een zacht ruisende zee achter ons en het zoemen van onze verwarming, de nachten zijn dicht bij het vriespunt, weer vroeg op.
Snel douchen en ontbeten en toen het riviertje over naar het strand ( zie foto’s ), al na een paar minuten kon je de sporen in het zand zien van zeeleeuwen die in en uit het water waren gegaan. Wij zijn doorgelopen, tot aan de kliffen aan het einde van het 4km lange strand, wat erg breed werd door het eb worden. Onze tocht is beloond met veel ontmoetingen van zeeleeuwen in deze mooie natuurlijke omgeving. Ik zou zeggen bekijk de foto’s van dit heerlijke en onvergetelijke avontuur op een onbekende maar zeer beminde camping.
Veel plezier met dit pareltje uit onze reis.
Thedownunders.
Terug in de tijd.
Wij zijn vanochtend , na een reparatie van een achterlicht, vertrokken uit Te Anau via binnen wegen naar Invercargill aan de kust. Na dagen van hoge bergen met veel mist, wolken, toppen met sneeuw en koude en regen klaarde het weer naar mate we de kust naderde steeds meer op. Het voordeel van rijden over de binnenwegen is dat je op plaatsen komt die blijkbaar stil zijn blijven staan in de tijd waarin ze werden gebouwd. Het enige wat is veranderd zijn de wegen ( asfalt ) en de auto's . Zo kwamen we rond de middag in een gehucht aan met oude huizen van rond de 1900 dat Tuatapere heet, het is niet meer dan een hoofstraat met een paar kleine korte zijstraatjes. Midden in de bocht van de doorgaande weg staat een oud huis wat men heeft omgetovert tot museum waar een paar oude kinderwagens ( uit 1950 ) die voor het pand staan de aandacht trekken. Bij binnekomst krijg je een tijdschok want werkelijk alles is uit de periode van eind 1800 tot in de 1960. Het is er heerlijk warm want de gietijzeren kachel uit begin 1900 wordt volop gestookt, aande achterzijde van deze kachel staan een echte origenele stoof van begin 1920 in werkende staat. Verder twee muziekkasten met ingebouwde radio en draaitafel van rond 1950, karntonnen serviezen koperen en tinnen pannen en ketels een zeer oude piano met wortelnotenfineer en een bruidsjurk uit 1850. Net voor de doorgang naar het volgende vertrek staat een vitrine waar men zelf gebakken pasteitjes en gevulde broodjes serveert. In de volgende ruimte , eierkloppers, tomaten zaagjes snijmolens en koffiemolens enz. enz.
Vlak voor ons vertrek kwam een vrouw met ons praten en wilde ons een paar vragen stellen over bepaalde dingen die ze bezat, het bleek Helen te zijn die al 77 jaar was en het meeste van de goederen die er stonden waren van haar ouders en grootouders geweest, zij werkt nog steeds in de bakkerij om in haar levensonderhoud te voorzien. Met haar praten en daar zijn brengt je terug in de tijd of je dat nu wilt of niet. Het was een onvergetelijke ervaring.
Onderweg ook nog mooie stranden en uitzichten bekeken en nog één maal gestopt om de besneeuwde bergrug met laag hangende wolken en zon te fotograveren. Hoewel het maar 185km zou zijn hebben we er ruim 200 geredenen i.pl.v. 2,5 uur zijn we 6uur onderweg geweest. Veel foto's rijker, mooie natuur gezien, lief oud mens gesproken en uiteindelijk in Invercargill op een mooie en zeer rustige camping aan beland. De stad is ook weer erg oud met plaatjes van schitternde Art-Deco huizen en zelfs ouder.
Zodra het kan voeg ik de fotos toe, maar we maken er zoveel dat alleen het verwerken ervan mij uren kost en dan moet ik er wat selecteren, verkleinen en plaatsen op de site, kom tijd te kort.
Cheers the down unders.