Het vulkanisch gebied met bedolven dorp.

Reis mee.

Dinsdag 7 april.

Sinds dat we zijn vertrokken uit Te Pohue, hebben we al weer zeer veel gezien, gedaan en beleefd.

Na het wegbrengen van de op tweede paasdag gevangen schapen naar de slachter in Napier zijn we kort na 11,30 uur op weg gegaan richting Rotorua alwaar de geisers zijn.

Omdat we alle etenswaar opgemaakt hadden zijn we in Taupo even een winkelcentrum ingegaan en hebben onze voorraad aangevuld. Ook bleek mijn elektrische tandenboorstel op twee paasdag te zijn overleden en nadat we op witte donderdag een nieuwe oplader voor de telefoon van Els nodig hadden is dit nu de volgende onverwachte extra kosten post.

Bleek overigens naderhand dat het niet de borstel was maar de ook hier de oplader, zou het iets kunnen zijn met de thermisch opgewekte stroom soms, ha ha.

Het lag in de bedoeling om onderweg een aantal bezienswaardigheden aan te doen, helaas de drukt op wegen en het stoppen voor boodschappen had hierop een negatieve invloed en hebben we de eerste twee zaken moeten schrappen.

Gelukkig waren we wel nog op tijd om de thermische bronnen en modder geisers te bezoeken bij Orakei karako midden in Maori land. Dit betekend ook dat alles wordt geregeld en bediend door de Maori, ook alle inkomsten van de parken enzo zijn voor hen. We werden met een veerpondje overgezet van een brede en snel stromende rivier naar een steiger aan de voet van de geiser. Vanaf hier liep een pad soms zelfs een houten vlonder pad langs en over de bronnen, geisers, sodaspuiters en modderpoelen tot aan de top van de berg en in diepe kloven en grotten. Zeer indrukwekkend vonden wij. Zeker de inspanning en de kosten waard.

De foto’s doen dit spektakel geen recht, eigenlijk moet je dit filmen.

Hiervandaan naar de camping, van dezelfde organisatie als eerder, en daar werden we hartelijk ontvangen, met gratis Wi-Fi, zelf uitzoeken van een staanplaats en veel, heel veel, extra informatie van de lokale omgeving en bijzonderheden.

Na het eten, nog even gesproken met andere reizigers (wij worden al echte bejaarde backpackers hoor) en toen heerlijk geslapen op deze rustige mooie camping.

Pasen in Te Pohue

De paasdagen hebben wij doorgebracht bij neef Chris & Marcia op hun farm, boerderij, verstopt in de mooie bergachtige natuur langs de weg van Te Pohue naar Napier op het Noorder eiland. Vanaf vandaag zullen we langzaam onze weg richting Wellington gaan maken maar eerst even over de laatste vier dagen alhier.

Hoewel Chris en Marcia beide nog een full-time baan hebben in Napier hebben ze hel bewust een mooie boerderij gekocht met voldoende land er om heen om heer uiteindelijk van de leven en zijn de afgelopen jaren dan druk bezig geweest om alles van het boeren leven te leren en onder controle te krijgen.

De natuur hier is vreselijk mooi met bergen en heuvels beekjes, bossen, bospadjes, grasvlaktes, rotsen, eigen water bron , vijvers enz enz. Ze wonen ongeveer 2,5 km van de hoofdweg maar de weg naar hun huis is een gravel/zand weg die je direct in de natuur gooit en je het gevoel hebt dat je veel verder weg bent van de bewoonde wereld. heerlijke rust en stilte met bomen die meer dan 100 jaar oud zijn , zelfs populieren zie nu tegen de 100 jaar aan lopen.

We hebben met elkaar de Paasdagen doorgebracht als één gezin en Els en ik hebben dan ook op de farm geholpen met het bij elkaar drijven van zowel de koeien,voor hun medicamenten, als de schapen , voor de slacht, als het meelopen om het vee te bekijken op het onmetelijke land.

Zaterdag even wat huishoudelijke klusjes met Chris gedaan, ja ik weet het ik kan het niet laten, terwijl de dames op zoek waren naar slaapzakken , want we gaan naar de koudere periode en het zuider eiland is zo wie zo kouder. Dus om te voorkomen dat wij het koud gaan krijgen even een paar van de trappelzakken aangeschaft.

Op Paaszondag zijn we met Chris op pad geweest en heeft hij ons de mooie plekken van de omgeving en stukken van Napier laten zien en op Paas maandag zijn we met ons vijven (ook hun nog thuiswonende dochter Grace) naar een plek aan de haven gegaan om een hele lekkere maar vooral gezellige lange lunch te nuttigen. Tegen de avond de schapen in een trailer gedreven, met de hulp van een buurman en zijn schapenhonden, welke ik vanochtend vroeg samen met Marcia naar de slacht heb mogen brengen.

Al met al een paar heerlijke rustige dagen in de natuur met mooi weer ( één dag regen slechts) doorgebracht bij een stel fijne en hartelijke mensen.

Wij gaan hier weg met een goed gevoel en weemoed in ons hart op naar de vulkanen en geisers met modderpoelen, maar dat is een ander verhaal.

Beste lezers tot de volgende keer, see you later.

Miranda en omgeving

Wij zijn nu drie avonden/nachten op de camping bij Miranda = 3 halen 2 betalen en 3 x gratis wifi.

Hier vandaan gaan we de omgeving in, zoals Thames een goudmijn stadje uit het verleden, Coromandel met heet water bronnen zelfs op het strand en een zeer kostbare plek om te wonen.

Bij Thames hebben we vandaag rustig door het stadje gewandeld en het is net of je ver terug bent in de tijd, als er géén autos maar paard en wagens zouden rijden ben je zo 100 terug. Zoveel mooie oude huizen, hotels en winkels maar de goederen die in sommige winkels te koop zijn gaan terug naar de goudkoorts tijd. Hierna hebben we een begeleide toer door de oude goudmijn genomen en mochten we een mijnschacht in waarin je zelfs nu nog de oude aders in de wanden kan zien zitten. Wij waren op de 4 etage( gelijk vloers) van de 9 etages die soms wel een kilometer lang waren of zelfs 1km onder de grond zaten. om de mijn te kunnen exploteren zijn alle bomen in de omgeving gekapt en woonden er 22.000 mensen in de stad, nu nog maar 7000. Al het giftige afval inclusief lood, goud, kwik enz werd in de naast gelegen rivier gedumpt welke lange tijd vervuild is geweest hierdoor. Nu alles rond de stad weer is hersteld, er groeien weer volop bomen en de rivier weer helder is zijn er zelfs mensen die uit winstbejag de rivier willen uitbaggeren om het lood en goud wat in de bodem zit er uit te winnen waardoor ook het kwik weer los zou komen. gelukkig is goud winning en vervuiling volledig verboden nu.

hierna zijn we naar een vlinder en orchiden tuin gegaan waar zeker 1000 verschillende vlinder leven waarvan er 500 zelf zorgen voor nageslacht. de anderen komen van kwekerijen. Ook zouden er vogels moeten zitten maar volgens de eigenaar houden de vogels het nooit lang vol in de tropische warmte van de vlinder tuin.

Vanaf hier naar de camping voor een lekkere zelf gemaakte maaltijd en een duik in de thermopool.

De volgende dag waren wij op weg naar de Coromandelcoast voor de heet water bronnen op het strand toe we bij het standaard kopje koffie drinken in de ochtend bij het restaurantje een bord zagen voor een Kauri walk welke vanaf die plaats begon. gelukkig hebben wij onze spullen in de auto, dus loopschoenen aan de rugzak van Vicky en Bert om extra water mee en op weg voor een tochtje van 90 minuten. Helaas bleek die 90 minuten slecht één richting te zijn en aangezien wij het rustig aan deden duurde het 2 uur heen. Maar het was zeker de moeite waard want na adembeneemde natuur, hoge bergen en diepe dalen, rivieren en meters hoge boomvarens kwamen wij bij een stuk oerbos waar nog steeds heel oude Kauri bomen staan die niet zijn aangetast en hun omgeving ook niet. Terug liepen we in minder dan uur en aangezien de lunchtijd al lang voorbij was hebben we wat kleins gegeten en veel gedronken bij het restaurantje waar het begon.

Het was al na 15.00 uur toenwe op weg gingen naar de Coromandel slecht 60km verderop. Wat bleek , de weg was erg smal en zeer bochtig langs de oceaan en ravijnen, watEls soms erg eng vond. na twee uur rijden bereikte we het stadje wat vreselijk mooi is gelegen tussen twee stranden in op een bergrug van een schiereiland . Wij vonden de stad mooi maar konden niets van de waterbronnen vinden, dus dan maar terug naar de camping voor een heerlijke zelf gebakken steak met verse boontjes en aardappelen.

Vroeg het heetwater bad in en plat want de beklimming van vandaag heeft er behoorlijk ingehakt en we zijn moe maar voldaan. Blijkt onderweg de oplader van de mobiele telfoon te zijn opgeblazen dus nog gauw even Thames in en voor $35.00 een oplaad set moeten kopen.

Wel dit was het weer , dus see you later!

Warkworth

Voordat we weer dwars door Auckland moeten rijden, een stad met 1,5 miljoen mensen en even zoveel mensen die van buitenaf de stad in komen, stoppen we kort er voor bij een heel klein dorpje "warkworth".

Dit om de files te vermijden en een rustige rit kunnen plannen richting Miranda op de camping waar wij het zo naar ons zin hadden maar te weinig tijd om de omgeving goed te verkennen, Daarom willen wij daar straks 3 dagen verblijven om daarna door te rijden naar Chris en Marcia Hengst zodat we samen de Paasdagen kunnen doorbrengen.

De Camping bij Warkworth hoort bij de zelfde organisatie als die van Russell en Miranda, dus korting en extra's in het verschiet.

Wij hebben hier niet in de auto geslapen maar in een Cabine ( houten hut op palen ) zodat we de auto en onze spullen konden organiseren omdat wij in onze rugzakken voor 2 tot 3 dagen kleding hebben en de koffer dus weinig gebruiken, nu dus nodig. Bovendien hebben wij van Vicky en Bert rugzakken gekregen voor onze walk abouts en gebruiken die ook bijna dagelijke en deze moeten we ook even reinigen.

De ancht was extra koud en Els lag te bibberen zo we hebben om 03,00 uur het dekbed uit de camper gehaald en daarna heerlijk geslapen ondanks de felle regenbuien die die nacht het land teisterden. beter s,nachts dan overdag toch.

In de ochtend tijdens het aftanken kwam er een blauwe Ford falcon station wagen naast ons staan . Een heerlijk en leuk gesprek gehad en gegevens uit gewisseld als je doet onder autoliefhebbers. Hij had de auto net dat weekend op een meeting gekocht voor $ 16000,00 (zie de foto's).

Wij hebben veel plezier en ik hoop dat jullie dat ook hebben via onze verhalen en foto's.

Bye bye.

Warkworth

Voordat we weer dwars door Auckland moeten rijden, een stad met 1,5 miljoen mensen en even zoveel mensen die van buitenaf de stad in komen, stoppen we kort er voor bij een heel klein dorpje "warkworth".

Dit om de files te vermijden en een rustige rit kunnen plannen richting Miranda op de camping waar wij het zo naar ons zin hadden maar te weinig tijd om de omgeving goed te verkennen, Daarom willen wij daar straks 3 dagen verblijven om daarna door te rijden naar Chris en Marcia Hengst zodat we samen de Paasdagen kunnen doorbrengen.

De Camping bij Warkworth hoort bij de zelfde organisatie als die van Russell en Miranda, dus korting en extra's in het verschiet.

Wij hebben hier niet in de auto geslapen maar in een Cabine ( houten hut op palen ) zodat we de auto en onze spullen konden organiseren omdat wij in onze rugzakken voor 2 tot 3 dagen kleding hebben en de koffer dus weinig gebruiken, nu dus nodig. Bovendien hebben wij van Vicky en Bert rugzakken gekregen voor onze walk abouts en gebruiken die ook bijna dagelijke en deze moeten we ook even reinigen.

De ancht was extra koud en Els lag te bibberen zo we hebben om 03,00 uur het dekbed uit de camper gehaald en daarna heerlijk geslapen ondanks de felle regenbuien die die nacht het land teisterden. beter s,nachts dan overdag toch.

In de ochtend tijdens het aftanken kwam er een blauwe Ford falcon station wagen naast ons staan . Een heerlijk en leuk gesprek gehad en gegevens uit gewisseld als je doet onder autoliefhebbers. Hij had de auto net dat weekend op een meeting gekocht voor $ 16000,00 (zie de foto's).

Wij hebben veel plezier en ik hoop dat jullie dat ook hebben via onze verhalen en foto's.

Bye bye.

Vanuit Russell naar/ From Russell to the, "bay of islands" en "top end".

Wij zijn op vrijdag met een boot door de "bay of Islands" gevaren en uiteindelijk een walk track gedaan van 3 uur naar de toppen van het begroeide maar vulkaanische eiland wat door de boeren is/wordt teruggeven aan de natuur. ( de foto's hiervan volgen nog rond pasen )

Op zaterdag, zijn we op 05.00 uur opgestaan en daarna met het pontje naar Pahia gevaren om met een tot bus omgebouwde 4 wiel aangedreven vrachtwagen naar het uiterste puntje van het Noorder eiland gegaan over de 90 mile beach. Helaas blijkt die 90 mile niet te kloppen en is het slechts ruim 90 km. Hoe komt dat? Het verhaal / legende gaat als volgt. In de 1800 tot 1900 jaren waren er nog géén autos die dat strand aan konden en als men handel wilde drijven in het noorden nam men levend vee mee om onderweg en aldaar wat te eten te hebben. Nu liep een koe gemiddeld 30 mile per dag en deed men er gemiddeld 3 dagen over. Dus een simpele boerensom was drie maal 30 is 90 mile en zo kwam men aan de naam 90 mile beach. Latere jaren via autos met 4 wielaandrijving en navigatie bleek dat het maar ruim 90 km was. Vanwaar het verschil? Koeien liepen op gras 30 mile maar op zand zakte de hoeven weg en liepen ze minder snel dus daalde de totale afstand met ruim een derde. Moet nu de beach een andere naam hebben? Nee maar dit verhaal hoort er dan wel bij verteld te worden. ( foto's van dit strand volgen ook nog )

Het strand is een officiele autoweg en bovendien een landingsbaan. Er liggen honderden meters hoge zandduinen waarvan je mag afglijden met een bodybord. ( heb ik niet gedaan ivm de rug)

Op de weg terug zijn wij door het oudste nog resterende oerwoud geweest en hebben foto's gemaakt van bomen die nu ruim 2000 jaar oud/jong zijn, er zijn exemplaren gekapt die 45000 jaar oud waren. Er is nu een kapverbod voor dit soort bomen en langzaam hersteld het woud zich en groeit weer zowel in de breedte als in de lengte. Maar het zal nog honderden jaren duren voordat de huidige 3% weer boven de 10% landbezetting komt. ( foto's van dit bos en meer volgen binnenkort).

Na Russell, zijn we door gereden naar een camping bij Warkworth. Verhaal en foto's volgen binnenkort.

Nu zijn we al weer drie dagen op Miranda waar we weer ontzettend veel hebben gedaan, ook dit komt hier binnenkort.

Bye bye for now.

Miranda & Russell

G’day all,

For the Aussie’s and the Kiwis who are following us, I’ll start of by letting them know where we are and where we have been.

It has been a week ago that we landed in Auckland New Zealand, we have travelled up to Chris & Marcia from there we moved our way up to the far north over at Russell and the bay of islands which we visited by boot today. Tomorrow we will take a bus to do the 90 miles beach and forest and after that we will slowly start to travel down towards Chris and Marcia again to spend Easter with them.

So the photo’s here, who come with this story show some of the things we done and seen today.

See you all later on this year. Cheers

G’day all,

Het heeft even geduurd maar we zijn hopelijk weer even in de lucht en kunnen jullie weer wat vertellen en laten zien.

In drie dagen tijd zijn we van Chris & Marcia via Miranda naar Russell gereden door machtige mooie bergen en vlakten. Hebben in Miranda in een thermische pool gelegen van 38 graden waarna we sliepen als baby’s.

Vandaag zijn we na een nacht van regen met een boot naar de “bay of islands” gegaan en hebben genoten van stralend weer met zeker 25 graden. Als je goed naar de foto’s kijkt zie je dat de eilanden gevormd zijn door de randen van oude vulkaan kraters. We hebben drie grote wandelroutes gedaan boven op de pieken van de vulkaan op een van de eilanden, zijn nu bekaf en gaan zo plat . Morgen om 05.00 uur op om dan met de bus naar het uiterste noorden te gaan via oeroude bossen en dan via de 90 miles beach terug. Die foto’s komen dus nog.

Tot ziens, cheers.

Van Auckland naar Chris & Marcia

Zoals gepland hebben we ons hotel in Auckland om 09.30 verlaten op maandag en ons Spaceship opgehaald.

Ondanks dat we samen afgesproken hadden niet meer dan 200km te rijden per dag zijn we op de uitnodiging van neef Chris ingegaan en direckt naar Te Pohue gereden ongeveer 360km. Kort na het verlaten van Auckland werd het rustig op de weg en hoewel we bij de start regen hadden ging later de zon weer schijnen , onderweg vele mooie landschappen, rustige dorpjes, magnifieke bergen en dalen gezien. Toen we de grote bergrug over moesten begon het te zeikregenen en dit hield zeker een uur aan waarna de zon volop en erg warm terug kwam. Het plaatsje waar Chris en Marcia wonen is zo klein dat de navigatie er moeite mee had, de plek waar zij wonen was nog moeilijker te vinden maar een keertje vragen, verkeerd rijden ( ben de golfbaan op gereden) twee telefoontjes verder stonden wij in een machtig mooie omgeving van god en alles verlaten in de bergen midden tussen Dairy land. ( foto's hiervan volgen nog) als wij met Pasen bij hen terugkeren om de feestdagen door te brengen samen.

Beide waren nog aan het werk en we hebben heerlijk in de zon zitten genieten van het vreselijk mooie uitzicht.

Na een gezellige avond zijn we vroeg gaan slapen ( beide moeten erg vroeg op ) en zijn wij op Dinsdag naar een plaats gereden die ik kende uit mijn studie boeken nl. Napier, dit is één van de werelds meest bekende "art Deco"stadjes. ( zie een paar fotos van de honderd die er zijn genomen) Het is erg leuk om je school dingen na al die jaren in het echt terug te zien en aan te kunnen raken en de atmosfeer te mogen proeven.

Het is nu woensdagochtend vroeg en wij gaan zo rijden naar het uiterste noordelijke puntje van het Noorder eiland, waar we deze trip voor het eerst op een camp-site zullen overnachten. Het is wederom weer stralend weer , dus het wordt weer genieten. Vanaf nu weinig tot geen internet vrienden dus tot ....... !

Wij genieten volop, the down unders!

Ps. allemaal, dank voor de leuke reactie's en de fotobijdrages die al zijn gestort, erg lief van jullie.